Muziekwandeling

Circado is een muziekwandeling die je op ieder gewenst moment kunt lopen. Tijdens de wandeling hoor je muziek, tekst en geluidseffecten op je koptelefoon (of oortjes) via je eigen smartphone. Dat gaat via de izi.travel app. De app vind je in de App Store en Google Play.

Zodra de app op je telefoon staat kun je met deze QR code de route downloaden. Je kunt thuis ook alvast de muziek downloaden (ca. 65 MB) zodat je onderweg niet afhankelijk bent van de 4G kwaliteit.

Als je bij het beginpunt de app opent en Circado start, zie je in de app waar je bent en hoe de route loopt. De muziek begint vanzelf te spelen zodra je een triggerpoint bereikt. Zorg dus voor een volle accu en zet locatievoorzieningen aan.
Afhankelijk van je loopsnelheid kan het zijn dat je af en toe een stukje stilte hoort. Bij het volgende triggerpoint gaat de muziek gewoon weer verder.

De route
De route is ongeveer 6 kilometer lang. Het is een rondwandeling die begint en eindigt bij de Sint-Andreaskerk in Groessen (Dorpstraat 7). De wandeling gaat deels over onverharde paden dus vergeet niet stevige schoenen aan te trekken.
Je kunt de routekaart downloaden en printen.

Muziek, tekst, foto’s en films
Mocht je onderweg iets missen, of wil je meer weten over de route, dan kun je achteraf alles nog een keer bekijken en beluisteren via deze pagina. Daar vind je ook de tekst, de foto’s en de films van de live optredens op 3 en 4 oktober 2020.

Het verdronken dorp, altijd onderweg, altijd thuis
In de muzikale wandeling lopen we langs plaatsen die allemaal een kant van het thema ʻthuisʼ laten zien. In de Liemers hebben mensen vaak hun spullen moeten pakken, hun huis moeten verlaten om het ergens anders, al dan niet in hetzelfde gebied, weer op te bouwen. Dat geldt zowel voor het verleden (het verdronken dorp), het heden (langs de Betuweroute) als de toekomst (de nieuwe snelweg). Hoe belangrijk is het een eigen plek te hebben? Maakt het uit waar die eigen plek zich bevindt? En wat is het verschil tussen een huis en een thuis? Via de koptelefoon horen we vragen over ʻthuisʼ, niet bedoeld om beantwoord te worden, maar om over na te denken, op te kauwen, om naderhand met elkaar over van gedachten te wisselen.

We horen het ritme van het dagelijks leven in de Liemers, maar dan door alle tijden heen.
Soms klinken flarden van het Rivierlied. In de verte horen we een trompettist die een lange trage melodie speelt. De kerkklokken luiden. Is er iemand overleden? Op de weg naar de dijk fietsen en lopen mensen, ze zijn allemaal onderweg. Soms staan ze even stil, stappen van hun fiets en kijken uit over het landschap. Zij vertegenwoordigen bewoners uit alle tijden. Als we op de dijk komen zijn de mensen verdwenen. Wij zijn het nu zelf. We genieten van het uitzicht, dat tot ons begint te spreken. Het uitzicht vertelt dat het er altijd is geweest. Het hoort bij ons, heeft ons nodig, want is het er wel als er niemand is om het te zien? Het lijkt of de wind tot ons spreekt, de woorden komen van links, van rechts, van boven, van ver, van dichterbij, overal vandaan. Het uitzicht is overal.

We kijken naar het bootje en horen het verhaal van een man die is gaan varen. Waar hij naartoe gaat en of hij nog terugkeert naar zijn huis en zijn gezin is onduidelijk. Misschien weet hij dat zelf ook nog niet. Hij denkt aan de tochtjes die hij vroeger maakte en herinnert zich dat hij bang was met zijn boot tegen de daken van het verdronken dorp te botsen.
Nog steeds horen we de trompet en de kerkklokken, maar dan verder weg. We zijn in de toekomst beland, in een auto die hier in 2045 over de snelweg rijdt. De automobilist luistert naar een podcast over de geschiedenis. We horen een dorp langzaam veranderen in een bruisende stad. Amsterdam is inmiddels al lang verdronken, net als Leuven. En Liemers City is de nieuwe hoofdstad van Nederland!

De klokken lokken ons terug naar de kerk. Terwijl we het Rivierlied zingen staan in de velden en tussen de bomen langs het Kerkpad musici en zangers. Je ziet ze niet, maar hoort ze wel.