Circado

Circado Groessen is een theatrale muziekwandeling rond “het verdronken dorp”. Tijdens de wandeling hoor je muziek, tekst en geluidseffecten op je eigen smartphone. Installeer daarvoor de izi app, zorg voor een volle accu en een koptelefoon of oortjes. De wandeling duurt ongeveer twee uur en gaat deels over onverharde paden dus vergeet niet je telefoon op te laden en stevige schoenen aan te trekken.
Naast de individuele muziekwandeling, die je op ieder moment kunt lopen, kwamen in 2020 meer dan 450 bezoekers naar de coronavrije muziekwandelingen met live optredens.

Altijd onderweg, altijd thuis
In de muzikale wandeling lopen we langs plaatsen die allemaal een kant van het thema ʻthuisʼ laten zien. In de Liemers hebben mensen vaak hun spullen moeten pakken, hun huis moeten verlaten om het ergens anders, al dan niet in hetzelfde gebied, weer op te bouwen. Dat geldt zowel voor het verleden (het verdronken dorp), het heden (langs de Betuweroute) als de toekomst (de nieuwe snelweg). Hoe belangrijk is het een eigen plek te hebben? Maakt het uit waar die eigen plek zich bevindt? En wat is het verschil tussen een huis en een thuis? Via de koptelefoon horen we vragen over ʻthuisʼ, niet bedoeld om beantwoord te worden, maar om over na te denken, op te kauwen, om naderhand met elkaar over van gedachten te wisselen.

We horen 24 uren voorbij komen. Een harpsolo slaat de uren van de klok terwijl geluiden van dagelijkse handelingen klinken: een afwasmachine, het wringen van de was, een vermaning naar de kinderen, een ouder die thuis komt van zijn werk, het melken van koeien, het zuchten van een vermoeide oma, een ingesproken antwoordapparaat, het spinnen van een poes. We horen het ritme van het dagelijks leven.
Een gemiddelde dag in een gemiddeld leven in de Liemers, maar dan door alle tijden heen. Soms klinken flarden van het Rivierlied. In de verte horen we een trompettist die een lange trage melodie speelt. De kerkklokken luiden. Is er iemand overleden?

Op de weg naar de dijk fietsen en lopen mensen, ze zijn allemaal onderweg. Soms staan ze even stil, stappen van hun fiets en kijken uit over het landschap. Zij vertegenwoordigen bewoners uit alle tijden. Als we op de dijk komen zijn de mensen verdwenen. Wij zijn het nu zelf. We genieten van het uitzicht, dat tot ons begint te spreken. Het uitzicht vertelt dat het er altijd is geweest. Het hoort bij ons, heeft ons nodig, want is het er wel als er niemand is om het te zien? Het lijkt of de wind tot ons spreekt, de woorden komen van links, van rechts, van boven, van ver, van dichterbij, overal vandaan. Het uitzicht is overal.

We kijken naar het bootje en horen het verhaal van een man die is gaan varen. Waar hij naartoe gaat en of hij nog terugkeert naar zijn huis en zijn gezin is onduidelijk. Misschien weet hij dat zelf ook nog niet. Hij denkt aan de tochtjes die hij vroeger maakte en herinnert zich dat hij bang was met zijn boot tegen de daken van het verdronken dorp te botsen.
Nog steeds horen we de trompet en de kerkklokken, maar dan verder weg. We zijn in de toekomst beland, in een auto die hier in 2035 over de snelweg rijdt. De automobilist luistert naar een podcast over de geschiedenis. We horen een dorp langzaam veranderen in een bruisende stad. Amsterdam is inmiddels al lang verdronken, net als Leuven. En Liemers City is de nieuwe hoofdstad van Nederland!

De klokken lokken ons terug naar de kerk. Terwijl we het Rivierlied zingen staan in de velden en tussen de bomen langs het Kerkpad musici en zangers. Je ziet ze niet, maar hoort ze wel.